Your footsteps are my motivation…

Gisteren een lekker loopje gehad tijdens Dwars door Zaventem. Deze loop slingerde 21km lang doorheen Zaventem en omstreken, wat resulteerde in een mooi golvend parcours, een knap decor vlak bij de luchthaven, een nieuw persoonlijk record op de halve marathon (2:03:16) én 190 punten in het Scott 2 Run criterium.

De start werd om 14:00 stipt gegeven, geen moment te vroeg want de donkere wolken boven Zaventem hadden nog leuke dingen in petto, en al meteen lag de pees er op. De eerste kilometers gingen in een tempo van 5:30 maar toen kreeg ik door dat ook deze wedstrijd lichtgolvend was. Hierdoor liet ik het tempo wat zakken en liet ik mijn loopgroepje los. Er liepen hier en daar nog een groepje mij voorbij maar ik hield me voor om mijn eigen tempo te lopen, mijn eigen wedstrijd.

Rond het 10-km punt kreeg ik enkele lopers in het vizier, verspreid over het parcours, die ik wou bijbenen en zij waren dus de komende kilometers mijn streefdoel. Dit zorgde er voor dat ik mijn tempo iets of wat constant kon houden. Ondertussen golfde de ene helling achter de andere onder mijn schoenen en vloog het ene vliegtuig na het andere over mijn hoofd (fantastisch om onder de aanvliegroutes van Zaventem te lopen trouwens, écht imposant).

Terwijl de regen harder en harder uit de hemel viel kreeg ik het steeds moeilijker en moeilijker. In de loop van de dag (en de dagen er voor) heb ik niet voldoende op mijn voeding gelet en was alles leeggelopen, ik was leeggelopen. Ik had niet meer de kracht om in de laatst kilometers, zoals ik mezelf had voorgehouden, nog een tempoversnelling in te zetten en alsnog onder de 2 uur te duiken.

Doodop kwam ik over de finish. Snel even gaan neerzitten, iets drinken en eten wat mijn suikerspiegel terug op normaal bracht, om dan naar de auto te joggen. Mijn gps gaf aan dat de afstand iets korter was dan de 21,075k die nodig zijn om een halve marathon te heten (250 meter te kort) maar dat kan de pret niet bederven. De 2:03:16 die op mijn chrono staat plaats ik bij mijn persoonlijke records (een verbetering van 8 minuten).

Hoewel 8 minuten er af een mooie verbetering is, blijf ik het jammer vinden dat ik niet onder de 2 uur ben kunnen gaan. Langs de andere kant zijn de kilometers van de afgelopen maanden echt minimaal geweest en ben ik blij dat ik zonder echte kleerscheuren de halve heb rondgemaakt. Nu aan de voorbereiding van de marathon van Eindhoven beginnen en het seizoen zit er op.

P.S.: Peter (de endorfine junkie) als je mij nog eens voorbijloopt, zeg dan even “hallo”

Dit weekend was volgepropt met twee wedstrijden in het regelmatigheidscriterium Scott2Run, ééntje in Overijse (Zavelenborreloop) en ééntje in Kortenberg (Excuusjogging). Beide liggen in het mooie landschap van Vlaams Brabant en dat staat meestal gelijk aan een golvend landschap.

De wedstrijd in Overijse was meteen een confrontatie met het feit dat ik de afgelopen twee maanden amper 70k heb gelopen. De pees lag er van in het begin goed op, met een tempo van 5:15-5:30, maar na enkele kilometers kwam de ene kuitenbijter achter de andere. Gelukkig was de wedstrijd betrekkelijk kort (6k) en kon ik het tempo alsnog aanhouden. Met een eindtijd van 36:21 (tempo 5:16) was ik niet ontevreden en kwam ik als 73ste in het criterium over de streep.

Kortenberg was andere koek, want ook hier was het parcours glooiend met flinke kuitenbijters én het was dubbel zo lang (12,4k) én ik had de wedstrijd van vrijdag nog in de benen. Ook hier was de start redelijk maar doordat er een flessenhals was na een kilometer (iedereen moest over een smal pad en dus kwam alles gewoon stil te staan) werd mijn tempo gebroken. Ik besloot om dan op een rustiger tempo de eerste ronde af te werken en in de tweede ronde lekker door te gaan. De kuitenbijters tussen kilometer 3 en 5 waren echter van dien aard dat ik constant op 90% HF zat en dus in de tweede rond niet het tempo kon lopen dat ik wou. Sterker nog, de eindmeet halen was een serieus gevecht (al kon er nog een dikke sprint af op het einde). Ik kwam over de meet in 1:09:34 (tempo 5:45), als 93ste in het criterium.

Écht tevreden was ik niet over de tweede wedstrijd, het verval in de tweede ronde was gewoonweg té groot. Langs de andere kant ben ik wel tevreden dat er toch nog iets of wat basisconditie is én dat ik heel wat punten heb kunnen rapen in het criterium. Het uitlopen gisteren beviel me trouwens ook wel, ik denk dat ik nu écht terug op weg ben om kilometers te gaan vreten.

Binnen twee weken afspraak op de halve marathon van Zaventem, waar ik opnieuw (heel wat) punten hoop te rapen. Op dit moment sta ik op een 48ste plaats met 868 punten. De top 35 induiken is mijn doelstelling, maar daarvoor ga ik toch een tandje moeten bijsteken vrees ik.

Edit: Blijkbaar stond er een fout op de website want bij het controleren van de tussenstand sta ik vandaag plots op de 63ste plaats in het criterium (met 200 punten minder).

Maandag heb ik al mijn zorgen achter mij gelaten, in mijn auto gesprongen en naar Tessenderlo gereden voor The Classic Tessenderlo. Het was nog iets wat op mijn todo stond en dus heb ik dat maar gedaan, ook al heb ik in de afgelopen maand slechts 35 kilometer gelopen (je leest het goed). Na de halve marathon van Nijlen, waarvan ik maar 5k heb gelopen, had ik een degout van het lopen en alles wat er mee te maken had. Hier en daar nog eens mijn schoenen aangetrokken om zaken van mij af te zetten, maar niks speciaals eigenlijk…

Maandag dus naar Tessenderlo vertrokken in 27 haasten en hoewel ik om 18u vertrokken was thuis kwam ik pas heel laat aan. Zo laat dat ik amper genoeg tijd had om mijn nummer af te halen, het op te spelden en in het startvak te staan. Om 19:57 stond ik vertrekkensklaar in het startvak, helemaal achteraan.

Toen het startschot weerklonk en de massa in beweging werd gebracht begon de inhaalrace al. Ik had het gevoel dat ik te snel aan het vertrekken was maar ik had wel zin om nog eens helemaal suf geslagen te worden door het kleine mannetje met zijn hamer. Al redelijk vroeg kon ik aanpikken bij een groepje lopers die een strak tempo liepen en ik kon ze gedurende een langere periode volgen.

Hoewel het bloedheet was kon ik het tempo goed aan, trad er geen verzuring op of had ik niet het gevoel dat ik zwaar in het rood aan het gaan was. Tot op “de berg”. De berg waar ik vorig jaar ook zo’n moeilijkheden mee had was dit jaar niet anders. Met veel gekraak, gepuf en gehijg kwam ik boven aan. Het groepje waar ik mee liep had ik moeten lossen maar in de bergaf snelde ik ze voorbij en ik heb ze niet meer gezien.

Toen ik aan de finish kwam zag ik dat de bruto tijd neerkwam op 53 minuten, checken hoeveel het netto was kon niet aangezien ik mijn Garmin niet aan had. 53 minuten, dat kon goed uitpakken dacht ik bij mezelf. En ja hoor, hiernet werd mijn vermoeden waarheid, een nieuw record op de 10k!

Omdat er weinig kilometers in mijn benen zaten deze maand valt dat resultaat al bij al heeeeel goed mee. Misschien heeft de enorme gewichtsafname hier wel iets mee te maken?

Een raad die ik kan geven aan iedereen: als je iets belooft, kom het dan na. Misschien komt er nog iets goeds van, zoals bij mij in Tessenderlo!

Loopgroepje

De laatste tijd ben ik niet echt actief meer geweest op mijn blog en dat is niet fair naar jullie toe. Zonder al te veel woorden ben ik met de noorderzon vertrokken en liet ik mijn blog achter. Ik ga kleur bekennen: het gaat niet zo denderend goed met me. Ja, het gaat over een vrouw. En neen, het is niet zo eenvoudig als het lijkt. Het is allemaal heel ingewikkeld (geworden). De oplossing is in de maak en hopelijk volgt met die oplossing ook het herstel van mijn geest.

De afgelopen weken heb ik niet denderend veel meer gelopen, gewoon omdat ik de zin in lopen ben kwijtgeraakt. Terwijl ik half mei nog een gezellige 55 kilometer op de teller had staan, zijn er in de laatste weken slechts 30 bijgekomen waarvan de 20k van Brussel al meteen 20 opslorpen. Niets om trots over te zijn dus. Het lopen heeft heel veel goede dingen voor mij gebracht, het heeft ook enkele slechte dingen gebracht voor mij. Lopen is namelijk een sport waar ik me in kan gaan verbergen en kan weglopen van mijn problemen.

Laten we het even hebben over de 20k van Brussel. Eigenlijk heb ik een prima wedstrijd gelopen gezien het feit dat ik in de twee

weken daarvoor slechts 2 keer ben gaan lopen, met telkens 5 kilometer op de kilometerteller. De dag voor de wedstrijd ben ik naar een trouwfeest geweest van een zeer dierbare vriend van me en dat zat nog wat in mijn kleren. De eerste 13 kilometer gingen redelijk vlot met een aangenaam gemiddeld tempo en een vooruitzicht op aankomen op 1:55. In de laatste 7 kilometer echter begon ik terug last te krijgen van mijn rug, volgens mij moet daar ergens een spier verkrampen en moet ik daar maar eens mee naar de masseur (JOS! Here I come!). In elk geval die laatste kilometers waren hell en mijn aankomsttijd was niet super maar gezien de omstandigheden ook niet supersuperslecht. Ik tikte af op 2:02:46, 12 minuten trager dan mijn doelstelling.

Even uitblazen na de wedstrijd

Ondertussen heb ik ook wel goed nieuws. Het gewicht blijft verder dalen en ik zit ondertussen al op 88,4 kilogram. De doelstelling van 80 ligt binnen handbereik mits wat doorzettingskracht.

Hopelijk gaat weldra alles beter met mij en kan je ook nieuwe en frisse posts lezen van mij!

Whoa, wat een weekend! Vrijdagavond nog snel een wedstrijd meepikken in Hoeilaart, dan afzakken naar De Panne om zaterdag de hele dag met Meishinkan te trainen en eindigen op zondag met Dwars door Brugge!

Vrijdagavond in Hoeilaart was enorm fijn, de Felix Sohieloop is 11, 2k lang en golft tussen Hoeilaart en het Zoniënwoud. Dat de wedstrijd in twee ronden is opgedeeld maakt de wedstrijdtacktiek veel eenvoudiger. Ik had me voorgenomen om de eerste helft rustig te lopen om het parcours wat te verkennen en in te schatten of ik goed zat of niet. De vorm zat die dag wel mee, op 5k kwam ik door op 27:44, wat wou zeggen dat ik niet heel ver van mijn PR op de 10k zat. Ik zat in de laatste kilometers van de eerste ronde in een goed groepje dat het tempo mooi hield, maar niet zo egaal als ik wou. Ik liet de groep los en liep mijn eigen wedstrijd en vanaf dat moment heb ik een heel egale wedstrijd gelopen (5:17, 5:13, 5:13, 5:51, 5:06, 5:17, 4:47, 4:07). Op het laatste heb ik er nog een flinke versnelling opgesmeten want ik had bij iemand aangesloten die onder het uur wou duiken. Ik nam hem op sleeptouw en we gingen er als een speer vandoor. Uiteindelijk kwamen we aan op 59:41 en 59:44. De doelstelling was binnen en ik had er een aangename nieuwe kennis bij. Ignace, goed gedaan man!

Klokslag 15u ging Dwars door Brugge van start. Hoeilaart zat nog wat in de benen en de dag in De Panne deden daar niet veel beter aan. Ik besloot dus om op het tempo van 1:30 te lopen, wat zou neerkomen op een tempo van 6:00/km en dus een langzame duurloop. De eerste kilometers was ik constant tegen mezelf aan het zeggen “Inhouden Michel, inhouden Michel, inhouden,…” en vanaf kilometer 5 ging dat vlotjes. Met één derde achter de rug en nog slechts 10k te gaan besloot ik om nog rustig door te lopen tot kilometer 10 en dan het tempo langzaam op te trekken. Alles verliep volgens plan, de volgende kilometers waren in crescendo tot aan de finish.

Het spelen met tempo gaat me steeds beter af en dat stemt mij gelukkig. Als ik nu nog wat volume kan draaien (bovenop het vele tempowerk dat ik de laatste weken doe) dan komt Brussel volledig in sjakosh. Met wat geluk komt de rest van mijn leven ook wat in de plooi…